ความเกลียดที่มี

เรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้ เล่าที่นี่ได้
Its me

ความเกลียดที่มี

โพสต์ โดย Its me » 06 มิ.ย. 2019 14:25

กูเกลียดมึง

เราสนิทกันมาก ..แต่มันก็แค่ในอดีต ไม่คิดเลยว่ามึงจะเป็นคนอย่างนี้ อะไรทำให้มึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ความรู้สึกเกลียดที่กูมี มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่ เกิดขึ้นมาได้ยังไง ไม่รู้เลยจริงๆ มารู้ตัวอีกทีกูก็เกลียดมึงมากแล้ว กูเคยคิดว่าเราสนิทกัน ใช่เราสนิทกันจริงๆ เราคุยกันทุกเรื่อง..รึเปล่า เมื่อก่อนมึงไม่ใช่แบบนี้ อาจเป็นเพราะมึงย้ายรร.ตอนม.4 สินะ เลยทำให้นิสัยมึงเปลี่ยนไป ทำตัวแย่และบ้าผู้ชายแบบนี้ นั่นก็สิทธิของมึงที่จะทำ กูรู้ แต่พอเราขึ้นมหาลัย เสือกมาอยู่หอเดียวกัน กูคิดว่าทุกอย่างจะดีเพระเราสนิทกัน เราคุยกันทุกเรื่อง(ใช่มั้ย) แต่กูคิดผิดไป มึงมันเหี้ย เข้าห้องน้ำก็ทำพื้นเปียกนองน้ำเต็มไปหมด ทั้งที่เป็นส่วนที่ควรจะแห้ง ขยะแขยง บอกหลายครั้งก็ไม่จำ ไปเที่ยวกับผู้ชายกลับห้องตี1ตี2 เสียงดัง ให้ผู้ชายมาส่งถึงห้อง ทั้งๆที่มีกูนอนอยู่ มารยาทรู้จักมั้ย นอนก็ดึก รู้จักกับผู้ชายไม่ถึงอาทิตย์ก็ตามเขาไปถึงห้อง ยังมีหน้ามาเล่าให้กูฟังว่าจูบกันอย่างนั้นอย่างนี้ ภูมิใจเหรอ ไม่อายบ้างเหรอ หลายเรื่องเลยจริงๆ ชอบว่ากู ดูไม่ดี ไม่สวย บลาๆ แต่ไม่เคยมองย้อนกลับดูหนังหน้าตัวเอง ที่เหี้ยกว่ากูสิบเท่า มั่นหน้า แต่งตัวเรียกร้องความสนใจ ที่คนมองมึงเพราะมึงแปลก ไม่ใช่สวย เวลากูระบายเรื่องที่กูอัดอั้นใจให้มึงฟัง กูหวังว่ามึงจะปลอบกู หรือพูดอะไรสักอย่างที่ทำให้กูรู้สึกดีขึ้น แต่สิ่งที่กูได้กลับมาคือการเล่าเรื่องตัวเองทับเรื่องของกู ตอนไปซื้อหม่าล่า ตอนที่มึงพูดว่าเพื่อนคนนี้จะซิ่วแล้วมึงเสียใจเพราะคนนี้เป็นเพื่อนคนเดียวที่มึงเหลืออยู่ ..แล้วกูล่ะ มึงตอบ แต่คนนี้เป็นคนที่รักมากที่สุดไง คุยกันทุกเรื่อง.. ในตอนนั้นกูกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ มึงตั้งใจพูดให้กูเสียใจใช่มั้ย มึงตั้งใจให้กูรู้สึกแย่ใช่มั้ย ในตอนนั้นกูแน่ใจมากขึ้นแล้วว่ามึงเองก็คงจะมีความเกลียดกูอยู่ในใจ กูทนไม่ไหว กูทนอยู่กับมึงไม่ได้ ที่กูบอกเหตุผลที่ย้ายออกว่ามันไกล ของกินน้อย มันคือข้ออ้าง.. มึงอาจจะรู้ความรู้สึกกูว่ากูรู้สึกยังไง แต่ก็ทำเป็นเชื่อใช่มั้ย กูจะบอกความจริง ความรู้สึกจริงๆ ความรู้สึกข้างใน กูเกลียดมึงมากเหลือเกิน กูทนอยู่กับมึงไม่ได้อีกแล้ว ถ้ากูทนอยู่กับมึงต่อไปกูได้ประสาทแดกแน่ๆ ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาเห็นหน้ามึง กูก็รู้สึกสะอิดสะเอียน ไม่อยากพบเจอ วันนั้นที่มึงไปเที่ยวกลับเช้า แล้วกูบอกว่ากูจะไปทำงาน กูโกหก.. กูแค่ไม่อยากเห็นหน้ามึงตอนอยู่ห้อง กูทนเห็นหน้ามึงไม่ได้อีกแล้ว เพราะความเกลียดมันเกิดขึ้นทุกครั้งที่กูมองหน้ามึง อะไรหลายๆอย่างมันก็บอกกูว่ามึงเองก็เกลียดกูเช่นกัน แม้ตอนนี้กูจะย้ายออกมาแล้ว กูคิดว่าความรู้สึกแย่ๆที่กูมีให้มึงมันจะหายไป แต่ไม่เลย มันยังอยู่เหมือนเดิม กูอยากตัดมึงออกจากชีวิต.. ทำไมเรายังคุยกันอยู่ ทำไมเรายังคงติดต่อกันอยู่
มึงมันย้อนแย้งในตัวเอง ด่ากูแต่ก็อปกู สไตล์การแต่งตัวของกูมันหนักหัวมึงมากเหรอ นี่คือสิ่งที่กูชอบ กูจะใส่แบบนี้ ทำเป็นบอกให้กูใส่เหมือนมึง 5555555ตลกว่ะ ก็อปคนอื่นมาแล้วทำเป็นพูด มึงมันเหี้ย ร่าน กูบอกว่ากูเหงา อยู่ดีมาบอกว่า ตอบแชทเยอะมาก คนคุยเยอะ บอกกูทำไม อวดกูทำไม5555
ในตอนนี้ไม่ว่ามึงจะทำอะไร กูก็เกลียดมึงไปหมด อคติกับมึง ยอมรับ มันมีอีกหลายเรื่อง ไม่ใช่แค่เรื่องพวกนี้หรอกที่ทำให้กูรู้สึกแบบนี้ ลืมไปเลยว่าเคยสนิทกันมาก ตอนนี้เราเหมือนแค่เพื่อนร่วมโลกเท่านั้น ทุกครั้งที่กูเจอมึง คุยกับมึง กูไม่สามารถคุยกับมึงแบบนั้นได้ ..มันไม่สนิทใจเหมือนเดิม กูเกลียดมึงมากจริงๆ เกลียดจนอยากระบายออกมา อยากให้มึงรับรู้ความเกลียดนี้
กูมันแย่ใช่มั้ยที่ทำแบบนี้ ที่มีความเกลียดเพื่อนคนนึงมากขนาดนี้ มันคงจะถึงทางตันของความสัมพันธ์ของเราแล้วละมั้ง ถึงแม้เราจะยังคุยกัน ติดต่อกัน เชื่อเถอะเราสองคนไม่สามารถคุยกันอย่างสนิทใจได้เหมือนเมื่อก่อน กูรู้ว่ามึงก็คงรู้สึกไม่ต่างจากกู กูเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องเลยใช่มั้ย ที่มาเกลียดเพื่อนตัวเองแบบนี้... ขอโทษที่กูเกลียดมึง แต่สุดท้ายแล้วต่อให้กูพยายามมองมึงให้เหมือนเมื่อก่อน รู้สึกกับมึงเหมือนเมื่อก่อน มันทำไม่ได้จริงๆ กูพยายามแล้ว ..เพื่อนที่สนิทที่สุดน่ะเหรอ เหอะ มันได้ตายไปจากใจเราสองคนแล้ว


กูเกลียดมึงมากเหลือเกิน
มากเกินจะสรรหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกที่มี
นอกจากประโยคเดียวที่กูมีให้มึงในตอนนี้คือ....


กูเกลียดมึงใบพลู