เหนื่อย

เรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้ เล่าที่นี่ได้
Blackcrow

เหนื่อย

โพสต์ โดย Blackcrow » 06 มิ.ย. 2019 16:20

รู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตประจำวัน
ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน ท่ามกลางเพื่อนร่วมห้องที่มีเคยมีปัญหาบาดหมางกันเกี่ยวกับงานกีฬสีที่ผ่านมา ด้วยที่ทุกคนมองเราผิดเสมอ แม้ว่าเราจะคิดว่าเราไม่ผิด แล้วใครกันละที่ผิด
คนที่พอเราเอ่ยความเห็นอะไรไป ก็ไม่คิดจะฟัง และมองข้าม
คนที่เอาแต่พูดว่าอย่าเห็นแก่ตัว ทุกคนเหนื่อยเท่ากัน แม้ภาระที่ให้เราทำมันจะเยอะกว่าที่คนอื่นทำ
คนที่มั่นใจว่าตัวเองเด่น ตัวเองดี ตัวเองสวย คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
คนที่เรียนเก่งและพูดจาดูถูกคนที่เรียนไม่เก่ง
คนที่พอมีปัญหาก็มาทำตัวดี เอาใจใส่เราเพื่อขอให้เราช่วยงาน แต่พอหมดประโยชน์ ก็เอาไปใช้เป็นหัวข้อในการนินทาอย่างสนุกปาก
คนที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดเลย แต่กลับด่าคนอื่นว่าผิดเสมอ

แล้วใครละที่ผิด

เราที่ทุกวันต้องวิ่งหลังเลิกเรียนมาสอนน้องแสตนด์ ในขณะที่คนอื่นเดินแบบสบาย เหมือนเดินแบบ
เราที่ต้องยืนหลายชั่วโมงเพื่อสอนน้องแสตนด์ ในขณะที่คนอื่นนั่งชิล กินขนม ทำหารบ้าน
เราที่ต้องโดนด่า เวลาปล่อยน้องหลังซ้อมช้า เพราะเพื่อนที่บอกว่าจะขึ้นมาช่วยงาน แต่กลับเอาแต่พูดไร้สาระจนน้องไม่ได้ซ้อม
เราที่ต้องคอยกวาดคอยเก็บสถานที่ซ้อม ในขณะที่คนอื่นกลับบ้านไปเล่นเกม หรือ เที่ยวกับแฟน
เราที่ที่ต้องทนอยู่กับสายตาจิกกัด กับการไม่ให้ความช่วยเหลือจากเพื่อนในห้อง
เราที่พยายามเสนอความคิดเห็น แต้กลับถูกตะคอกใส่ เพียงเพราะไม่เห้นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนเสนอ

สุดท้าย งานกีฬาสี ที่เพื่อนทั้งห้องทุ่มเททุกอย่าง ทั้งหลีด ทั้งฉาก แต่ไม่เคยทุ่มให้กับแสตนด์ ผลออกมาว่า ได้รางวัลที่ 1 มาเพียงอย่างเดียว
นั่นก็คือแสตนด์ ที่มีคนควบคุม คอยทำงานไม่มี 6 คน จากเพื่อนในห้อง 40 กว่าคน

ไม่มีคำขอบคุณ ........ ไม่มีคำชม ........

จบจากปัญหาที่โรงเรียนที่ต้องทน ก็ต้องเจอกับปัญหาที่บ้าน ที่แม้จะมีพ่อ แต่ก็เหมือนไม่เคยมี
เวลาที่ลูกอย่างเราควรได้อยู่กับพ่อ ดูหนังด้วยกัน ไปเที่ยวกัน แต่สุดท้าย เราก็ไม่เจอคนที่เราเรียกว่าพ่อ พอเจออีกทีก็ตอนดึก พ่อไปเตะบอลกับเพื่อน ที่เรียกได้ว่าไปบ่อยมาก ไม่เตะบอลก็ไปดูบอลกับเพื่อน รวมไปถึงปัญหาที่พ่อมีชู้ และชู้คนนั้นเราก็รู้จัก และอยู่ใกล้ตัวมากพอที่จะแอบหนี
ไปเที่ยวกับชู้คนนั้น ไปดูหนัง ไปกินข้าว ขณะี่แม่ และ ลูกต้องทำงานขายของอยู่ที่บ้าน
ขณะที่พ่อมีความสุขอยู่ด้านนอก เรา กับแม่ ต้องทนอยู่กับอาม่า ที่โดนด่าแทบจะ 24 ชม. ไม่ว่าจะทำอะไร ก็โดนด่า แต่ในทางกลับกัน หลานชาย
ที่ติดยา โดนไล่ออกจากโรงเรียนเพราะมีคลิป(18+)กับแฟนตัวเองโผล่ในโรงเรียน กลับแทบจะไม่เคยบ่น รักถึงขนาดติดรูปไว้หน้าประตู แต่ตอนนี้
รูปหายไปแล้ว เพราะตอนทะเลาะกัน เรากระชากมันออกและเอาไปทิ้ง
ยิ่งอยู่กับอาม่า เรายิ่งเบื่อ เราเถียงกับเขาบ่อยมาก อาม่าก็ชอบพูดว่าแม่ไม่สั่งไม่สอน แม่เราต้องทนโดนด่าเพราะเราบ่อยมาก ถ้าเราไม่เกิดมา แม่
อาจจะไม่ต้องทนอยู่บ้านเฮงซวยนี้ แม่ไม่ต้องร้องไห้เพราะโดนใช้ยิ่งกว่าคนใช้ หรือโดนด่าเพราะทำผิดเพียงเล็กน้อย ถ้าเราไม่เกิดมา มันคงดี เรามันคือตัวซวยของแม่โดยแท้ เคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง แต่เพราะเราเห้นแก่ตัว อยากอยู่กับแม่ อยากมีความสุขร่วมกับแม่ เรากับแม่เคยวาดฝันกับแม่ว่า ถ้าเราทำงานเราจะซื้อบ้าน ไปเที่ยวด้วยกันทุกวันหยุด ใช้ชีวิตให้สนุก หลังจากหลุดพ้นจากอาม่า เราตั้งใจเก็บเงินซื้อบ้านตั้งแต่อายุ 15 อาจฟังดูไม่มีหวัง
เด็กอายุ 15 ไม่มีงานทำ จะไปมีตังซื้อบ้านได้ไง แต่เราก็พยายามเก็บ ลงทุนเดินกลับบ้านจากโรงเรียน เพื่อประหยัดเงินค่ารถ บางวันก็อดข้าวกลางวัน
เพื่อจะได้มีเงินเก็บ
แต่สุดท้าย ฝันมันก็ดับลง ตั้งแต่น้า ที่เป็นลูกสาวอาม่า เป็นหนี้ หลายแสน ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านอาม่า และอยู่ห้องเดียวกับเรา
ตอนที่รู้ว่าจะย้ายเข้ามา ก็ไม่เอะใจอะไร จนผ่านไปหลายวัน เราเพิ่งมาสังเกตว่า กระปุกออมสินของเรามันหายไปไหน สุดท้ายไปเจออยู่ที่ซอกตู้ เป้นกระปุกรูปหมา แต่พอแกะถุงออกมา หัวหมาก็หลุุดออกมา น้าบอกว่าตอนทำความสะอาดห้องเผลอทำแตก แต่ที่น่าแปลกคือ รอยแตกมันแตกตรงรอบคอของหมา แต่ส่วนอื่นไม่มีรอยแตก ถ้ามันแตกมันควรจะแหลกละเอียดซิ ไม่ใช่แตกแค่ส่วนหัว เราระเบิดบ้านแตก อาม่าก็ด่าน้าเหมือนกัน แต่พอเวลาผ่านไป เขาก็ยังให้น้าอยู่บ้าน เหมือนเดิม
เราเหนื่อยกับทุกอย่าง เหนื่อยกับครอบครัวนี้ เหนื่อยกับชีวิตในรั้วโรงเรียน ถ้าตายไปคงจะดี .... เรื่องพวกนี้มันควรจะจบซักที แม่จะได้ไม่ต้องมีลูกสารเลวแบบเรา ไม่ต้องโดนด่าเพราะเราอีก


Bumped ล่าสุดโดย Anonymous on 06 มิ.ย. 2019 16:20.